Zij die hebben gestreden maar de strijd hebben verloren

        We namen afscheid van de volgende strijders

Rudi van Dantzig (Amsterdam, 4 augustus 1933 - 19 januari 2012) was een Nederlands choreograaf, balletdanser en schrijver.

Rudi van Dantzig begon zijn balletcarrière als danser. In 1950 begon hij op de relatief late leeftijd van 16 jaar met balletlessen en in 1952 engageerde Sonia Gaskell Van Dantzig bij haar gezelschap Ballet Recital. In 1955 maakte hij zijn eerste choreografie, Nachteiland, voor Het Nederlands Ballet, een gezelschap dat was ontstaan vanuit Gaskell’s Ballet Recital. Onder Gaskells leiding werd vervolgens Het Nationale Ballet opgericht, waar Rudi van Dantzig de huischoreograaf werd en met ingang van 1965 één van de drie artistiek leiders. In 1971 bleef hij nog als enige over en tot 1991 was Van Dantzig de enige artistiek leider van het gezelschap.

Gedurende zijn carrière creëerde hij meer dan vijftig balletten, die over de hele wereld werden uitgevoerd en nog altijd bij binnen- en buitenlandse gezelschappen op het repertoire staan. Voor de legendarische Russische danser Rudolf Noerejev maakte hij, op diens verzoek, drie balletten. Zijn choreografieën hebben vaak een verhalend en maatschappijkritisch karakter. Bij een groot deel van zijn balletten werkte Van Dantzig samen met Toer van Schayk, die verantwoordelijk was voor het ontwerp van de decors en kostuums. Tot Van Dantzigs bekendste choreografieën behoren Vier letzte Lieder, Monument voor een gestorven jongen, Onder mijne voeten en zijn versies van de avondvullende klassieke balletten Romeo en Julia en Het Zwanenmeer.

In 1986 schreef hij de roman Voor een Verloren Soldaat. Dit werd een groot succes: het kreeg verscheidene prijzen en werd verfilmd, ook onder de titel Voor een Verloren Soldaat.

Bij de verkiezingen van 1989 was hij samen met Astrid Roemer lijstduwer voor het net opgerichte GroenLinks.

In januari 2012 is Dantzig na een ziekbed overleden, hij leed aan kanker.

Rudi van Dantzig (78)

Etta James, eigenlijk: Jamesetta Hawkins (Los Angeles, 25 januari 1938 – Riverside, 20 januari 2012) was een Amerikaanse blues-, R&B- en gospelzangeres. Ze stond ook bekend als "Miss Peaches".

Haar moeder was 14 en ongetrouwd toen ze beviel van Etta, maar ze heeft altijd geloofd dat haar vader Minnesota Fats was. Ze kreeg haar eerst muzikale training toen ze 5 jaar was van James Earle Hines, de dirigent van het "The Echoes of Eden"-koor in Los Angeles.

In 1950 verhuisde haar gezin naar San Francisco, Californië en in 1952 werd ze opgemerkt met haar band (het trio "The Creolettes) door Johnny Otis. Otis werkte samen met haar en draaide de lettergrepen in haar naam om zodat ze een pseudoniem zou hebben. Ze had zelf haar eerste album en eerste R&B-hit geschreven n.l. The Wallflower (Dance with Me, Henry). Ze nam het in 1954 op met de "Otis Band" en Richard Berry als achtergrondzanger. Het liedje werd later een hit op de blanke markt door Georgia Gibbs, herschreven als "Dance with Me, Henry". Etta bracht verscheidene hits uit voordat ze in 1960 een contract tekende met Chess Records.

James nam verschillende duetten op met Harvey Fuqua die grote successen werden en ook At Last. Dit lied verscheen samen met andere hits, zoals "All I Could Do Was Cry" en "Trust In Me", op haar eerste album At Last!.

In 1967 nam ze "Tell Mama" op en op de B-side "I'd rather go blind in Muscle Shoals". Haar zang werd gekenmerkt door goede technieken en sterke jazz-invloeden. Ze kreeg in 1994 een Grammy voor haar cd Mystery Lady. Deze disc is een verzameling van liedjes geïnspireerd door Billie Holiday. In 2004 won ze nog een Grammy voor beste hedendaagse bluesalbum voor Let's Roll. In 2003 ontving ze de Grammy Lifetime Achievement Award.

Voor de jongere generatie staat Etta bekend om haar Muddy Waters-cover "I Just Want to Make Love to You", die gebruikt werd voor een Coca-Cola-reclame. Avicii gebruikte de sample van het lied Something's Got A Hold On Me voor zijn wereldbekende hit Levels.

James leed aan leukemie en overleed op 73-jarige leeftijd.

Etta James

Jeugd

Biagio "Ben" Gazzara werd geboren in New York City. Zijn ouders waren Italiaanse immigranten. De jonge Gazzara groeide op in de Lower East Side, hetgeen in die dagen een gevaarlijke buurt was in New York. Hij volgde les aan de Stuyvesant High School. Daar ontdekte hij zijn talent als acteur, maar toch besloot hij om nadien te studeren om elektrotechnicus te worden. Die studie gaf hij na twee jaar op. Gazzara studeerde vervolgens dramatiek aan The New School in New York. Hij kreeg les van Erwin Piscator. Achteraf werd hij aanvaard in de Actors Studio.

[bewerken] Acteercarrière

Gedurende de jaren 50 was Ben Gazzara te zien in verscheidene Broadway-shows. Zo speelde hij de hoofdrol in Cat on a Hot Tin Roof, een productie die geregisseerd werd door Elia Kazan. Nadien volgde de gelijknamige filmversie en ging de hoofdrol niet naar Gazzara, wel naar Paul Newman. In totaal werd Gazzara tijdens zijn carrière drie keer genomineerd voor een Tony Award.

Eind jaren 50 was hij meermaals te zien in enkele bekende films. Zo speelde hij een rol in The Anatomy of a Murder (1959) van Otto Preminger. Later vertolkte hij de hoofdrol in The Bridge at Remagen (1969).

Gazzara werkte ook meermaals samen met John Cassavetes. In 1970 speelde hij aan de zijde van Peter Falk in Husbands, geregisseerd door Cassavetes. In 1975 waren ze samen te zien in Capone, waarin Gazzara de beruchte gangster Al Capone neerzette. Een jaar later nam Gazzara de hoofdrol in The Killing of a Chinese Bookie (1976) voor zijn rekening. Deze cultfilm werd eveneens door Cassavetes geregisseerd.

In de loop der jaren groeide Gazzara uit tot een veelgevraagde bijrolacteur. Zo was hij te zien in enkele bekende producties als The Big Lebowski (1998), Happiness (1998), The Thomas Crown Affair (1999) en Dogville (2003). Geen eenvoudige taak aangezien bij Gazzara in 1999 keelkanker werd vastgesteld. Hij volgde een chemokuur en vermagerde enorm tijdens de behandeling.

Naar verluidt had Gazzara ook voor een korte periode een relatie met actrice Audrey Hepburn. Zij waren eind jaren 70 samen te zien in Bloodline (1979) en They All Laughed (1981). Gazzara was van 1951 tot 1957 getrouwd met Louise Erickson. Van 1961 tot 1979 was hij gehuwd met actrice Janice Rule. In 1982 stapte hij in het huwelijksbootje met het Duitse model Elke Krivat, met wie hij tot zijn dood getrouwd was.

n I2012 overleed hij aan alvleesklierkanker. Hij werd 81 jaar.

Ben Gazzara

Uitwellingerga | Oud-staatssecretaris Gerrit Ybema is gisteren op 66-jarige leeftijd overleden. Dat laat zijn familie weten.

De voormalige bewindsman van D66 was al een poos ernstig ziek. Ruim twee jaar geleden werd bij hem kwaadaardige, ongeneeslijke kanker geconstateerd. Desalniettemin bleef de inwoner van Uitwellingerga maatschappelijk actief. Onder meer als voorzitter van de Raad van Toezicht van Noorderbreedte, waar ziekenhuis MCL onder valt. Ook was hij nog voorzitter van de Friese Havendagen in Harlingen. Als hoofdbaan runde hij een eigen adviesbureau.

Vorige week maandag heeft landelijk partijleider Alexander Pechtold hem nog bezocht, na een partijbijeenkomst in Heerenveen. Het ging toen al slecht met Ybema. Pechtold zocht Ybema geregeld op.

Ybema was tussen 1998 en 2002 staatssecretaris van Economische Zaken in Paars-II, het tweede kabinet-Kok. In die tijd werd er in Fryslân gesproken van een Pompeblêden-kabinet, want behalve Ybema zaten er nog vier bewindslieden in met een Friese link: de ministers Annemarie Jorritsma, Loek Hermans, Hayo Apotheker en staatssecretaris Geke Faber.

Eerder zat de toenmalige ambtenaar van de provincie Fryslân onder meer in de gemeenteraad van Leeuwarden en in de Tweede Kamer. Vanaf de oprichting was de in Schettens geboren Ybema lid van D66.

Tot afgelopen herfst was Ybema voorzitter van het Consultatief Orgaan Fries. Hij laat een weduwe achter, en drie kinderen uit zijn eerste huwelijk.

Gerrit Ybema

Bram Bart

Bram Bart ('s-Hertogenbosch, 23 april 1962 – Leuven, 8 april 2012)[1] was een Nederlandse acteur, zanger, regisseur, presentator en voice-over. Hij studeerde in 1989 af aan de acteursopleiding van de Maastrichtse Toneelacademie.

Hij was de stem van Bob de Bouwer en Beertje Paddington, alsmede James uit Pokémon en Plieki uit Lilo & Stitch. In het spel "Harry Potter en de gevangene van Azkaban" heeft hij eveneens verschillende stemmen verzorgd. Als voice-over was hij de Nederlandse stem voor TomTom en Disney XD.

Verder was hij verbonden aan Toneelgroep De Appel, het Noord Nederlands Toneel, Joop van den Ende Theaterproducties en verschillende jeugdtheatergezelschappen. Voor televisie speelde hij gastrollen in Keyzer & De Boer Advocaten en de politieserie Spangen.

Bram Bart overleed aan de gevolgen van alvleesklierkanker.